Τα κακώς κείμενα
(Αναρτήθηκε σε blogs και ιστοσελίδες της Ν. Φιλαδέλφειας τον Ιούνιο του 2013)

 

Παλαιότερα εξυπνάκηδες συγγενείς, συνήθως άνδρες, ζητούσαν  από παιδιά προσχολικής ηλικίας να πουν βρισιές. Τα νήπια τις ψεύδιζαν, τις παραποιούσαν και αυτό γινόταν αιτία για να γελάσουν οι μεγάλοι. Ευτυχώς  η βλακώδης αυτή συνήθεια, σπάνια πια συναντάται.

Αφορμή για τη θύμηση αυτή, είναι γιορτή νηπιαγωγείου που παρακολούθησα κάπου στην Αθήνα.  Αγοράκια ντυμένα μάγκες  παρίσταναν τους ρεμπέτες. Κοριτσάκια ντυμένα σαν τραγουδίστριες καταγωγίων, με μακριά κολιέ, τραγουδούσαν μαζί με τα αγόρια, ρεμπέτικα, στίχων κάθε άλλο παρά παιδευτικών. Γονείς, συγγενείς καμάρωναν και έκαναν γούστο τα παιδιά τους ντυμένα όπως ο προπολεμικός υπόκοσμος. Γέλαγαν, χειροκροτούσαν  και τ’ άκουγαν να τραγουδούν στίχους ακατάλληλους για αυτά. Ποια η διαφορά της παλαιότερης βλακώδους συνήθειας, από αυτά που τώρα εκπαιδευτικοί δίδαξαν και έβαλαν τα παιδιά να πουν και να κάνουν;

 Τα ρεμπέτικα είναι ένα από τα μουσικά κοσμήματα που διαθέτουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και σχολικά τραγούδια. Τι είδους παιδεία εκλαμβάνει το νήπιο κοριτσάκι που τ’ άκουσα να τραγουδά :

Μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια
Και κοιμάμαι τώρα,
τώρα στα σανίδια……………..

Ή το αγοράκι

Ένα πιτσιρίκι είναι ξαπλωμένο
μες στα χορταράκια παραπονεμένο.
Θέλει να φουμάρει ένα τσιγαράκι……………..

Σίγουρα τα νήπια, δεν αντιλαμβάνονται και δεν ταυτίζονται με το πρότυπο του αλήτη - ρεμπέτη, «που άρπαξε όλα τα δαχτυλίδια της γυναίκας του», ούτε «του πιτσιρικά που θέλει να φουμάρει». Όμως τα τραγούδια τα έμαθε το παιδί και εκλαμβάνει την ικανοποίηση που έδωσε στους γονείς του. Ικανοποίηση που ως ίχνος μένει στο υποσυνείδητό του .. Αθροιστικά δε με άλλα παρόμοια που εκλαμβάνει καθώς μεγαλώνει όπως π.χ. του «φιλαθλητικού» παλιμβαρβαρισμού, του τηλεοπτικού κρετινισμού, του βανδαλισμού και καταληψιών ιερών  χώρων μάθησης, όλα μαζί οδηγούν στην δημιουργία εντελώς αρνητικών προτύπων. Πρότυπα για τα οποία τελευταία αναρωτιόμαστε πως έγινε και εμφανίστηκαν στη χώρα μας και μάλιστα με χιλιάδες θαυμαστές (βλέπε κασιδιάρης).

Να προσθέσω ακόμη, ότι στη «σχολική γιορτή», δεν μπόρεσα ακόμη να αντιληφθώ τι σχέση είχε με την παιδεία, την αισθητική, την καλλιέργεια, ο χορός των νηπίων κοριτσιών επάνω στα τραπέζια κουνώντας σεξτιστικά τα οπίσθιά τους  στα αγοράκια που καθόντουσαν από κάτω. Να σημειωθεί ότι επειδή δεν έφταναν, οι ίδιες οι νηπιαγωγοί τα ανέβαζαν στα τραπέζια.

Η γιορτή στο τέλος της σχολικής χρονιάς, είναι ένα μικρό δείγμα δουλειάς, επίδειξη της παιδείας που  παρείχε το σχολείο στους μαθητές τους (γι αυτό και κάποτε λεγόντουσαν επιδείξεις).  Μέσα από τις γιορτές, οι γονείς καμαρώνουν και χαίρονται τα παιδιά τους ακούγοντάς τα να τους λένε αυτά που έμαθαν. Πολύ φοβάμαι όμως, ότι κάποιοι εκπαιδευτικοί τα ‘χουν μπερδέψει. Θεωρούν ότι στις γιορτές αυτές, προέχει η ψυχαγωγία των γονέων και μάλιστα όχι αυτή που μπορεί να προέλθει από ένα ποίημα, θεατρικό, χορευτικό ή κάτι άλλο με κάποια αισθητική, αλλά από βλακώδεις μιμήσεις και ακατάλληλα τραγούδια, σαν τις βρισιές που ζητούσαν οι συγγενείς παλαιότερα να πουν τα νήπια, για να γελάσουν.

Θέλω να πιστεύω ότι τέτοιου είδους σχολικές γιορτές σπανίζουν και οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί θέλοντας να πρωτοτυπήσουν, προχώρησαν σ΄ αυτό το λάθος. Όμως πως το  απολάμβαναν και το χαιρόντουσαν γονείς, συγγενείς και φίλοι;;;;

Το όλο θέαμα με στεναχώρησε, όμως η θλίψη και απογοήτευση μου που προήλθε από τους ίδιους τους γονείς, ήταν απέραντη. Διαπίστωσα ότι δεν αντιλαμβάνονται την εκπαιδευτική και πολιτιστική  παρακμή. Τα βλέπουν όλα φυσιολογικά και μεσ’ στο πλαίσιο της παιδείας που πρέπει να παρέχεται στο παιδί τους. Σίγουρα δεν αποτελούν εξαίρεση, αλλά μέρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των γονέων της χώρας μας. Είναι απίστευτο τελικά,  πόση τυφλότητα παράγει η παρακμή μας. Το «μπάχαλο»  της παιδείας μας εδραιώθηκε σε εκπαιδευτικούς, γονείς, πολίτες - πελάτες και θεωρείται πια ως αυτονόητο «κεκτημένο» που μάλιστα δεν πρέπει ν’ αλλάξει.