Μαιευτήριο και καταγγελίες, μια παράταιρη σχέση

Αν έχεις παραδώσει την ψυχή και την σκέψη, τότε είναι από αστείο έως και τραγικό, να καταγγέλλεις και να μιλάς για αφελληνισμούς, φασισμούς ιμπεριαλισμούς, καπιταλισμούς, κουμμουνισμούς, κλπ. Αυτά σκέπτομαι κάθε φορά που διαβάζω, να καταγγέλλουν οι μισοί περίπου έλληνες, τους άλλους μισούς.  Μισοί που εναλλάσσουν τις αντιφατικές τους καταγγελίες και ρόλους κατά το δοκούν και το θυμικό.  Αν δε δεις πίσω από τις «καταγγελίες – φανφάρες»,  διαπιστώνεις μάλλον αποδοχή των όσων καταγγέλλουν και διαμαρτύρονται. Να μερικές αποδείξεις.  Προοδευτικοί δημοκράτες, ζωγραφίζουν ελεεινά, γράφουν συνθήματα και καταγγέλλουν, σε πέτρινους τοίχους και αρτιφισιέλ (λαμπρά δείγματα παλαιότερης και μοντέρνας αρχιτεκτονικής), αγωνιζόμενοι λέει, για τον πολιτισμό και την δημοκρατία.  Ελληναράδες, χωρίς ευγένεια ψυχής - ιδιαιτερότητα του αρχαίου κάλους -  προασπίζονται την Ελλάδα καταγγέλλοντας με μπουνιές, τσαμπουκά και μαγκιές. Μουσικά συγκροτήματα με εγγλέζικα ονόματα,  συμμετέχουν σε συναυλίες καταγγέλλοντας τους ιμπεριαλιστές, όταν και μόνο η επιλογή του αγγλικού ονόματος, δείχνει την μέγιστη αποδοχή ελέγχου της σκέψης των από αυτούς. Καταγγέλλουν – καταγγέλλουν, χωρίς ποτέ να προσπαθήσουν να διορθώσουν τα παρόμοια δικά τους. Πολλά λυπηρά και τραγικά, πίσω από τις λέξεις, τα γράμματα, τα δήθεν. 

Αφορμή για τα σημερινά γραφόμενα, πρόσφατη επίσκεψή μου σε μαιευτήριο.

Παράξενο θα μου πείτε. Τι σχέση έχει το μαιευτήριο με τις πολιτικές καταγγελίες; Έχει θα σας πω, καθώς διαπιστώνω ότι εκεί βρίσκεται μία από τις αφετηρίες από την οποία ξεκινά, σειρά λάθος ενεργειών, που οδηγούν στην αλλοτρίωση της σκέψης και της ψυχής του αυριανού Έλληνα. Του Έλληνα που θα διαμαρτύρεται και θα καταγγέλλει χωρίς περίσκεψη και αιδώ. Διαδικασίες που όμως δεν θεωρώ συνειδητές, αλλά φραγκισμούς, με τραγικά αποτελέσματα.

Η αλλοτρίωση του κατοίκου αυτής της χώρας, ξεκινά  από το πρώτο λεπτό της γέννησής του. Το ελληνάκι ανοίγοντας τα μάτια του, υφίσταται ένα σιωπηλό πολιτιστικό ιμπεριαλισμό. Τραγούδια, γλώσσα, αρχές, αξίες, συνήθειες, ήθη και έθιμα και οτιδήποτε άλλο, που αφορά την δική του πολιτιστική κληρονομιά, θα πρέπει να βιασθούν μετά μανίας και να αλλάξουν. Το νεογέννητο στην αγκαλιά της μάνας του, τα πρώτα που θα δει και θα καταγράψει για πάντα στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου του, δεν είναι μόνον η μητέρα του, αλλά και οι αγγλικούρες που είναι γραμμένες πάνω στα διάφορα δώρα, φίλων και γνωστών. «It’ s a boy» ή «it’ s a girl» γράφουν τα μπαλόνια (κοιτάξτε τις σχετικές φωτογραφίες) και  μόνον αγγλικές λέξεις και φράσεις, υπάρχουν στα ρούχα  που  θα πρωτοφορέσει. Σιγά θα πείτε, ότι μ’ αυτά το παιδί θα επηρεαστεί. Σίγουρα όχι, όμως είναι το πρώτο βήμα για την πολιτιστική του κατάκτηση και την άλωση της «σκέψης  - χώρας του». Τα επόμενα βηματάκια θα τα κάνει παρκαρισμένο στην τηλεόραση,  με το 87% από τις προβαλλόμενες ταινίες να είναι αμερικανικής προέλευσης. Έτσι π.χ. στα γενέθλιά του οι γονείς του και αυτό, ως αλλοτριωμένα ήδη άτομα, θα τραγουδούν με καμάρι το αγγλικό «Happy birthday to you» αντί του «Να ζήσης …..και χρόνια πολλά». Τα μεθεπόμενα βήματα παιδικά και εφηβικά, γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνα, όταν τα Ελληνάκια, πριν από την ηλικία των 18 ετών, θα καθίσουν 24.000 ώρες μπροστά στην υποπαιδεία της τηλεόρασης (Τ, Φωτόπουλος - Η νέα διεθνής Τάξη και η Ελλάδα). Όπως αναφέρει ο Τ. Φωτόπουλος, τα Ελληνόπουλα καταναλώνουν διπλάσιο χρόνο για την απόλαυση των προϊόντων της αμερικανικής υποκουλτούρας, από όσο χρόνο καταναλώνουν στα σχολειά τους την ίδια περίοδο της ζωής τους. Και έτσι θα δείτε ότι τους αρέσει να εκφράζονται μαζί με τους γονείς τους, περισσότερο στα αγγλικά παρά στα ελληνικά. Να ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα σπίτια τα Χριστούγεννα βρίθουν από διάφορες αγγλικούρες όπως το «Mary Christmas» αντί το «Καλά Χριστούγεννα». Δεν είναι ακόμη τυχαίο, ότι οι νέοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, επικοινωνούν στα γκρίκλις καταργώντας την ιστορική μας γραφή, την παγκόσμια αυτή πολιτιστική κληρονομιά. Και το ακόμη χειρότερο είναι ότι, όταν τα συμβουλεύεις να μην γράφουν με τον τρόπο αυτό, σε θεωρούν γραφικό. Οι νέοι αυτοί  στη συνέχεια θα γίνουν ελληναράδες, πατριώτες, προοδευτικοί, δημοκρατικοί, αναρχικοί που στο «μέλλον – τώρα», θα καταγγέλλουν αυτά, που ουσιαστικά προασπίζονται με τον τρόπο ζωής τους.  

Να ακόμη μερικά παραδείγματα αλλοτρίωσης: «Face Painting» και όχι «Ζωγραφική Προσώπου»,  γράφουν στις αφίσες τους οι πολιτιστικοί φορείς που απευθύνονται σε παιδιά και κανείς δεν μιλά. Νέο ραδιοφωνικό σταθμό με ξένα τραγούδια σύστησε η ΕΡΤ ΑΕ πριν λίγα χρόνια, χωρίς καμία οικονομική ευχέρεια και κανείς δεν μιλά.  Ελληνικές ονομασίες επιχειρήσεων, αλλάζουν σε αγγλικές, γιατί έτσι μόνον γίνονται αρεστές στους Έλληνες και κανείς δεν μιλά. Καμιά πλέον ελληνική ονομασία δεν υπάρχει σε τηλεοπτικό σταθμό και κανείς δεν μιλά. «We are the champion»  τραγουδάμε στα αγγλικά όταν γινόμαστε πρωταθλητές, γιατί έτσι μας βγαίνει, έτσι το αισθανόμαστε και κανείς δεν μιλά. Και πως τελικά να μιλήσει κανείς, όταν σαν ξένος γεννήθηκε σ’ αυτόν τον τόπο;

Υπάρχει έλλειψη γονικής παιδείας. Ψευτο-δεξιοί, ψευτο-αριστεροί, ψευτο-ιδεολόγοι γονείς, ψήφιζαν και ψηφίζουν ξεπουλώντας το τομάρι τους, δήθεν ότι το κάνουν για την πατρίδα, το παιδί τους. Φτιάξαμε και φτιάχνουμε ανθρώπους, χωρίς να τους  καλλιεργηθεί  η κριτική δύναμη, ώστε να εντοπίζουνε το πρόβλημα και να το λύνουνε. Τους μάθαμε να καταγγέλλουν και να κατηγορούν τον διπλανό τους, χωρίς σύνεση και αυτοκριτική.
«Ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες» κατά Σεφέρη.

Φιλικά

Σπύρος Καβακόπουλος

Περί ατομικής ευθύνης

Φίλη άνεργη, θα παρακολουθήσει για έκτη φορά,το ίδιο επιδοτούμενο σεμινάριο υπολογιστών (θα πάρει για πολλοστή φορά 500Ε περίπου, για το ίδιο σεμινάριο).

Το γεγονός αυτό, μ’ έκανε να θυμηθώ ένα άλλο, του 1989. Μπορεί να μην συνδέεται άμεσα με το πρώτο, δείχνει όμως πως γίνεται ο καθένας, ακόμη και τώρα με την κρίση, να κοροϊδεύει και να παρακολουθεί επιδοτούμενα σεμινάρια, που έχει παρακολουθήσει για πολλοστή φορά.

Το1989 στην ΔΕΚΟ που εργαζόμουνα, έφερα τον οικιακό μου υπολογιστή, για να μπορώ να εξυπηρετούμαι καλύτερα και διότι η υπηρεσία είχε άγνοια της αξίας των υπολογιστών. Τότε λοιπόν, πρότεινα στις δύο γραμματείς της διεύθυνσης, να τους δείξω την χρήση, ώστε να εξυπηρετούνται κι αυτές, όταν δεν τον χρησιμοποιούσα. Αυτές αντιδράσανε και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μου‘πανε, «με διαβόλους και τριβόλους δεν θέλουμε να ασχολούμαστε». Η αλήθεια είναι, ότι η αντίδραση ήταν γενικότερη και γι αυτό η υπηρεσία αντί ν’ αγοράσει υπολογιστές, αγόρασε και πάλι διακόσιες υπερσύγχρονες πανάκριβες γραφομηχανές, που κοστίζανε περισσότερο από τους υπολογιστές. Θυμάμαι ότι δεν υπήρξε καμία αντίδραση για την αγορά αυτή, όλους του βόλευε. Είχαν μάθει την γραφομηχανή κι αυτή ήταν ο θεός τους. Τελικά για να μην τα πολυλογώ, μετά από δώδεκα χρόνια το2001, η μία γραμματέας επέτρεψε να μπει στο γραφείο της υπολογιστής, η δε άλλη ποτέ δεν τον έβαλε και πήρε σύνταξη χωρίς ποτέ να μάθει πόσο θα εξυπηρετούσε την ίδια και την παραγωγικότητα της διεύθυνσης.

Τώρα γιατί αναφέρω το γεγονός αυτό και πως συνδέεται με το πρώτο.

Υπενθυμίζω ότι η φίλη μου και γενικά ο καθένας, μπορεί να παρακολουθεί για πολλοστή φορά το ίδιο σεμινάριο και να παίρνει 500 Ε στο καθένα.

Πως θα απαγορευόταν λοιπόν να παρακολουθεί κάποιος το ίδιο σεμινάριο, ώστε να μην χαραμίζονται τα χρήματα που δίνουν οι ευρωπαίοι για τους ανέργους;; Η λύση πολύ απλή. Να γίνει μία βάση δεδομένων στον ΟΑΕΔ και σ’ αυτήν όλοι οι φορείς να καταθέτουν τα ονόματα των εκπαιδευομένων. Έτσι κάθε φορά που κάποιος θέλει να παρακολουθήσει το ίδιο σεμινάριο, η βάση δεδομένων θα του απαγορεύει την καταγραφή στο σύστημα.

Όμως αυτήν την πάρα πολύ απλή διαδικασία ποιος την εμποδίζει; Μήπως κάποια γραμματέας που δεν επιθυμεί να ασχολείται «με τους διαβόλους και τριβόλους των υπολογιστών»;; Μήπως κάποιος αγανακτισμένος και αραχνιασμένος υπάλληλος που βαριέται να κουνήσει το δαχτυλάκι του και να κάνει την πρόταση;; Και μήπως, ο υπάλληλος που θα ήθελε να ασχοληθεί και έχει το κέφι γι αυτό, οι άλλοι δεν του το επιτρέπουν και τον κάνουν να αισθάνεται ψώνιο,γραφικό και προβληματικό;;;

Αλλά και οι φορείς που οργανώνουν τα σεμινάρια, τοπική αυτοδιοίκηση κλπ, τι κάνουν,ώστε να μην πετιούνται χρήματα, τώρα ειδικά με την κρίση;;; Είπαν ποτέ τίποτα στον ΟΑΕΔ, διαμαρτυρήθηκαν;;;; Και ποιοι αποτελούν την τοπική αυτοδιοίκηση;; Εμείς και ο καθένας μας δεν ψηφίζει τους διοικούντες ;;; Οι υπάλληλοι εκεί δεν τα βλέπουν, γιατί δεν κάνουν τίποτα, γιατί δεν διαμαρτύρονται για τα χαμένα χρήματα;;; Από τον Σεπτέμβρη θα ξεκινήσει νέα φουρνιά σεμιναρίων για ανέργους από την τοπική αυτοδιοίκηση και άλλους φορείς, σίγουρα τα χρήματα θα πάνε χαμένα.Ανίκανοι όλοι. Αλήθεια θα γίνει πρώτα έρευνα αγοράς για τι είδους σεμινάρια πρέπει να γίνουν;; Θα ερευνήσουν πρώτα τις ανάγκες τις αγοράς και των ανέργων,ώστε μετά να βρουν ποια σεμινάρια θα πρέπει να οργανωθούν;;; Σας πληροφορώ τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα γίνει. Και είμαι σίγουρος γι’ αυτό, γιατί τους προβληματισμούς αυτούς, προσπάθησα να τους συζητήσω με άνθρωπο της τοπικής αυτοδιοίκησης και όταν του τα’ λεγα, μ’ έβλεπε σαν ήμουν από άλλο πλανήτη.

Φίλοι μου, παραφράζοντας τη ρήση του Κένεντυ θα έλεγα:

«Καλή η αγανάκτηση, αλλά όταν κατηγορούμε τους Ευρωπαίους για τα δανεικά, πρώτα πρέπει να ρωτάμε τον εαυτό μας, πως τα διαχειρίζεται τα δανεικά αυτά.

Φιλικά και αγανακτισμένος με τους εαυτούς μας

Σπύρος Καβακόπουλος

Σχολική γιορτή με λανθασμένα πρότυπα και αξίες

Παλαιότερα εξυπνάκηδες συγγενείς, συνήθως άνδρες, ζητούσαν από παιδιά προσχολικής ηλικίας να πουν βρισιές. Τα νήπια τις ψεύδιζαν, τις παραποιούσαν και αυτό γινόταν αιτία για να γελάσουν οι μεγάλοι. Ευτυχώς η βλακώδης αυτή συνήθεια, σπάνια πια συναντάται.

Αφορμή για τη θύμηση αυτή, είναι γιορτή νηπιαγωγείου που παρακολούθησα κάπου στην Αττική. Αγοράκια ντυμένα μάγκες παρίσταναν τους ρεμπέτες.Κοριτσάκια ντυμένα σαν τραγουδίστριες καταγωγίων, με μακριά κολιέ, τραγουδούσαν μαζί με τα αγόρια, ρεμπέτικα, στίχων κάθε άλλο παρά παιδευτικών. Γονείς,συγγενείς, καμάρωναν και έκαναν γούστο τα παιδιά τους ντυμένα όπως ο προπολεμικός υπόκοσμος. Γέλαγαν, χειροκροτούσαν και τ’ άκουγαν να τραγουδούν στίχους ακατάλληλους για αυτά. Ποια η διαφορά της παλαιότερης βλακώδους συνήθειας, από αυτά που τώρα εκπαιδευτικοί δίδαξαν και έβαλαν τα παιδιά να πουν και να κάνουν;

Τα ρεμπέτικα είναι ένα από τα μουσικά κοσμήματα που διαθέτουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και σχολικά τραγούδια. Τι είδους παιδεία εκλαμβάνει το νήπιο κοριτσάκι που τ’ άκουσα να τραγουδά :

Μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια
Και κοιμάμαι τώρα,
τώρα στα σανίδια……………..
Ή το αγοράκι
Ένα πιτσιρίκι είναι ξαπλωμένο
μες στα χορταράκια παραπονεμένο.
Θέλει να φουμάρει ένα τσιγαράκι……………..

Σίγουρα τα νήπια, δεν αντιλαμβάνονται και δεν ταυτίζονται με το πρότυπο του αλήτη -ρεμπέτη, «που άρπαξε όλα τα δαχτυλίδια της γυναίκας του», ούτε «του πιτσιρικά που θέλει να φουμάρει». Όμως το παιδί έμαθε τα τραγούδια και επίσης εισπράττει την ικανοποίηση που έδωσε στους γονείς του. Ικανοποίηση που ως ίχνος μένει στο υποσυνείδητό του. Τέτοια ίχνη μαζεύονται και αθροίζονται καθώς μεγαλώνει το παιδί. Ίχνη όπως ο «φιλαθλητικός» παλιμβαρβαρισμός, ο βανδαλισμός και οι καταλήψεις ιερών χώρων μάθησης, ο τηλεοπτικός κρετινισμός και πολλά άλλα, συνθέτουν εντελώς αρνητικά πρότυπα.Πρότυπα για τα οποία τελευταία αναρωτιόμαστε πως έγινε και εμφανίστηκαν στη χώρα μας και μάλιστα με χιλιάδες θαυμαστές, που αντί να οικτίρουν τον Κασσιδιάρη και τις συμπεριφορά του, τον επιβραβεύουν εκλογικά.

Να προσθέσω ακόμη, ότι στη «σχολική γιορτή», δεν μπόρεσα κι ακόμη δεν μπορώ να αντιληφθώ τι σχέση είχε με την παιδεία, την αισθητική, την καλλιέργεια, ο χορός των νηπίων κοριτσιών επάνω στα τραπέζια κουνώντας σεξτιστικά τα οπίσθιά τους στα αγοράκια που καθόντουσαν από κάτω. Να σημειωθεί ότι επειδή δεν έφταναν, οι ίδιες οι νηπιαγωγοί τα ανέβαζαν στα τραπέζια.

Οι γιορτές στο τέλος της σχολικής χρονιάς, είναι ένα μικρό δείγμα δουλειάς,επίδειξη της παιδείας που παρείχαν τα σχολεία στους μαθητές τους (γι αυτό και κάποτε λεγόντουσαν επιδείξεις). Μέσα από τις γιορτές, οι γονείς καμαρώνουν και χαίρονται τα παιδιά τους ακούγοντάς τα να τους λένε αυτά που έμαθαν. Πολύ φοβάμαι όμως, ότι κάποιοι εκπαιδευτικοί τα ‘χουν μπερδέψει. Θεωρούν ότι στις γιορτές αυτές, προέχει η λαϊκίστικη ψυχαγωγία των γονέων με βλακώδεις μιμήσεις και ακατάλληλα τραγούδια, σαν τις βρισιές που ζητούσαν οι συγγενείς να πουν τα νήπια, για να γελάσουν. Ξέχασαν την ψυχαγωγία που μπορεί να προέλθει από ένα ποίημα, θεατρικό, χορευτικό ή κάτι άλλο με κάποια αισθητική που ταιριάζει σε παιδιά.

Θέλω να πιστεύω ότι τέτοιου είδους σχολικές γιορτές σπανίζουν και οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί θέλοντας να πρωτοτυπήσουν, προχώρησαν σ΄ αυτό το λάθος. Όμως πως το απολάμβαναν και το χαιρόντουσαν γονείς, συγγενείς και φίλοι;;;;

Το όλο θέαμα με στεναχώρησε, όμως η θλίψη και απογοήτευση, προήλθε κυρίως από τους ίδιους τους γονείς. Διαπίστωσα ότι δεν αντιλαμβανόντουσαν την εκπαιδευτική και πολιτιστική παρακμή που έβγαινε μέσα από τη συγκεκριμένη σχολική γιορτή. Τα έβλεπαν όλα φυσιολογικά και μεσ’ στο πλαίσιο της παιδείας που πρέπει να παρέχεται στο παιδί τους. Σίγουρα δεν αποτελούν εξαίρεση, αλλά μέρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των γονέων της χώρας μας. Είναι απίστευτο τελικά, πόση τυφλότητα παράγει η παρακμή μας. Το «μπάχαλο» της παιδείας μας εδραιώθηκε σε εκπαιδευτικούς, γονείς, πολίτες - πελάτες και θεωρείται πια ως αυτονόητο «κεκτημένο», που μάλιστα δεν πρέπει ν’ αλλάξει. Παιδεία με πρυτάνεις και αντιπρυτάνεις που καταδικάζονται σε πολυετείς ποινές για υπεξαιρέσεις εκατομμυρίων Ε.

Φιλικά

Σπύρος Καβακόπουλος

ΥΓ 1: Στα επισυναπτόμενα, σας έχω μια εκπληκτική φωτογραφία του 1952. Μαθητές του Άη Στράτη, μετά τη σχολική γιορτή. Οι έπαινοι καρφιτσωμένοι στο στήθος και στα χέρια δώρα από τετράδια, μολύβια.Προσέξτε τ’ αγόρια που ‘ναι ξυπόλητα.
Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του φωτογράφου του νησιού Βασίλη Μανικάκη και την έκδοση του Υπουργείου Πολιτισμού «Άη Στράτης – Φωτογραφικά ίχνη 1949 – 1970».
Όσοι αρέσκονται στην τέχνη της φωτογραφίας, αξίζει να προμηθευτούν την έκδοση. Περιέχει εκπληκτικά ντοκουμέντα από τη ζωή του τόπου και κυρίως από τη ζωή των εξόριστων. Το προτείνω ανεπιφύλακτα και ως δώρο.

ΥΓ 2 : Παρεμπιπτόντως να παραθέσω την είδηση για τους κακουργηματίες πρυτάνεις ώστε να γίνουν γνωστά τα ονόματά τους:

Βαριές ποινές επέβαλε το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων της Αθήνας σε εννέα άτομα για την υπεξαίρεση ύψους 8 εκατ. ευρώ την περίοδο 1992-98 από το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Το δικαστήριο, κατά πλειοψηφία, έδειξε τον δρόμο της φυλακής στον πρώην πρύτανη του Παντείου Δημήτρη Κώνστα, στους πρώην αντιπρυτάνεις Παναγιώτη Γετίμη και Κωνσταντίνο Παπαθανασόπουλο, που καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 14 ετών.

Το θριαμβικό τραγούδι του Έλληνα έπαψε πια να ‘ναι Ελληνικό

Παιάνες στα αρχαία χρόνια, κλέφτικα τραγούδια το 21, εμβατήρια και τραγούδια της Βέμπο στην γερμανική κατοχή,τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη στη διάρκεια της χούντας. Μια ιστορική συνέχεια μουσικής και γλώσσας, από τον Πίνδαρο μέχρι τον Θεοδωράκη. Θριαμβικά τραγούδια που έδιναν θάρρος και ενθουσίαζαν πριν και μετά από κάποιο επιτυχή αγώνα ή εξέλιξη.Τραγούδια που τώρα πια δεν βγαίνουν αυθόρμητα από τη ψυχή του Έλληνα, καθώς στέρεψε από αυτά, αλλά από το νουκάποιων απαίδευτων, μοντερνιζόντων και ανευθυνοϋπεύθυνων μουσικά υπευθύνων (ντισκ τζόκεϋ). Χρόνια τώρα οι άνθρωποι αυτοί, λόγω της έλλειψης ουσιαστικής παιδείας, αφαιρούν και ξεπλένουν τα αυτιά μας από κάθε τι μουσικά και γλωσσικά Ελληνικό, διακόπτοντας έτσι μια ιστορική συνέχεια πολιτισμού, χιλιάδων ετών.

Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει στις άλλες χώρες, όμως στην δική μας, το θριαμβικό τραγούδι έπαψε πια να είναι Ελληνικό, είναι Εγγλέζικο ή Αμερικάνικο. Πρώτο σοκ το 1987, όταν πήραμε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης. Εκεί που περίμενα ν’ ακούσω Ελληνικό τραγούδι και να χορέψω απ’ τη χαρά μου, άκουσα Εγγλέζικο. Από το 87 μέχρι και σήμερα, τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, το ξένο τραγούδι ως θριαμβικό, εμπεδώθηκε πλέον στην συνείδηση του Έλληνα.Χαίρεται και τραγουδά τις νίκες στις μεγάλες οργανώσεις, μόνον με ξένα τραγούδια. Όσο κι αν δυσφορώ, έφτασα και γω να έχω συνηθίσει τα ακούσματα αυτά. 

Παρ’ όλη τη συνήθεια, το βράδυ των εκλογών υπέστην και πάλι ένα μουσικά ακουστικό σοκ (φαίνεται ότι πάτος στην ευτέλεια δεν υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα). Μπροστά στα προπύλαια του πανεπιστημίου, αφού τελείωσαν οι ομιλίες, τουΜανώλη Γλέζου και Αλέξη Τσίπρα, ο μουσικά υπεύθυνος της εκδήλωσης για να κορυφώσει τον ενθουσιασμό των ψηφοφόρων, βάζει ένα Εγγλέζικο τραγούδι. Ο σκοπός του επιτυγχάνεται και οι ιαχές του κόσμου μαζί με τα χειροκροτήματα δίνουν την αίσθηση της κορύφωσης. Ο Μ. Γλέζος ως αιώνιος έφηβος, μαζί με τον Αλ. Τσίπρα, χαιρετούν τους ψηφοφόρους ακούγοντας κι αυτοί την εγγλέζικη μουσική, ως κάτι που συνάδει απόλυτα με την συγκέντρωση, φθάνοντας σε ψηλά επίπεδα χαράς, απ’ ότι φάνηκε.

Το περιστατικό δεν το παραθέτω για να μεμφθώ τους κους Γλέζο και Τσίπρα, καθώς το ίδιο θα πρέπει να έχει συμβεί και στις ομιλίες των άλλων πολιτικών αρχηγών. Όμως είναι φοβερό,να κορυφώνεται η χαρά του ανθρώπου που κατέβασε τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, με Εγγλέζικη μουσική και όχι Ελληνική, το ίδιο δε να συμβαίνει και με τους χιλιάδες οπαδούς που ήσαν από κάτω του. Είναι το ίδιο σαν να λέμε στον Μ.Γλέζο, χόρεψε από την χαρά σου όχι με τσάμικο, αλλά με σέικ. Άραγε θα μπορούσε ποτέ αυτός ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης, να τραγουδά στην κατοχή και να παίρνει θάρρος πάνω στο βουνό, με Εγγλέζικά τραγούδια; Σίγουρα όχι. Τι έγινε,πως φθάσαμε ως Έλληνες να εκφράζουμε και να τραγουδάμε τη χαρά μας με ξενόγλωσσα τραγούδια;;; Γιατί διακόπτουμε μια ιστορική συνέχεια πολιτισμού χιλιάδων ετών;;;;

Η γλώσσα μας, ποσοτικά συρρικνώνεται, ποιοτικά ευτελίζεται και η Ελληνική μουσική φοβάμαι ότι σκόπιμα εκφονεύεται,αποσιωπάται και εξοβελίζεται. Πάρτε τηλέφωνο την πρώην υπηρεσία μου, την κρατική ΕΡΤ ΑΕ (τηλ 210.6066000), στην αναμονή δεν θα ακούσετε την ελληνική μουσική που παίζει η ΕΡΑ 2, αλλά την ξένη που παίζει ο ΚΟΣΜΟΣ.

¨Γλώσσα μου γλυκιά μου γλώσσα¨, τραγουδούν οι βορειοηπειρώτες της Άνω Δρόπολης. Ένα εκπληκτικό πολυφωνικό τραγούδι που σε πάει χιλιάδες χρόνια πριν. Οι βορειοηπειρώτες κάτω από την βαρβαρότητα του Χότζα, με τραγούδια σαν κι αυτό, άντεξαν και κράτησαν. Εμείς απλά ξεπλένουμε τη σκέψη μας από κάθε τι ελληνικό, παριστάνοντας τους πατριώτες που δήθεν θίγονται από την Μέρκελ, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που μας καίει, είναι το χρήμα.

Επί τη ευκαιρία, θα πρότεινα ν’ ακούγατε το τραγούδι «Γλώσσα μου γλυκιά μου γλώσσα», για να αντιληφθείτε το βάρος των χιλιάδων χρόνων ιστορίας που κουβαλά . Διεύθυνση : http://www.youtube.com/watch?v=K3aWZY0qD48&feature=youtu.be Η Ουνέσκο χαρακτήρισε τα πολυφωνικά τραγούδια της Βορ. Ηπείρου, ως μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Γλώσσα, τραγούδι, χορός, ήθη, έθιμα, αρχές,αξίες, πολιτισμός, αυτά είναι που χαρακτηρίζουν έναν λαό. Εμείς από τα παραπάνω τι έχουμε αφήσει όρθιο; Ποια χαρακτηριστικά στοιχεία θα μας προσδώσουν, οι μετά από μας; Μήπως οι εκφονεύσαντες την γλώσσα τους; Οι τραγουδώντες αγγλικά;; Oι χορεύοντες στα σκυλάδικα;; Oι καταστρέφοντες μνημεία;; Oι πελάτες ψηφοφόροι;;; Oι αγανακτισμένοι που δεν ήξεραν;;; Οι μιζαδορίζοντες & φακελοδίδοντες;;;;;; Οι αυθαιρετούντες;;;; Οι τυφλοί &ελεήμονες;;; Oι ψηφίζοντες το λιγότερο κακόν;;;

Οι Κρητικοί τραγουδάνε:

Οι μαντινάδες θέλουσι,

άνθρωπο να κατέχει
και γλώσσα να τις κελαηδεί

και νου να τις ξετρέχει.

Άραγε ο νεοέλληνας κατέχει όλες αυτές τις ιδιότητες, όταν η γλώσσα του στην κορύφωση της χαράς του, κελαηδεί μόνον στα Αγγλικά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Φιλικά

Σπύρος Καβακόπουλος

Κασιδιάρηδες δεν είμαστε, προς τι η διαμαρτυρία;;;;

Ως μωρές παρθένες, μας πείραξε η συμπεριφορά του κασιδιάρη. Μα κασιδιάρηδες δεν είμαστε; Εμείς δεν είμαστε που αφήσαμε την σχολική βία να γίνει μάστιγα; Εμείς δεν παρκάρουμε τα παιδιά,στη βία της τηλεόρασης; Εμείς ως δάσκαλοι, δεν αφήνουμε τους μικρούς μαθητές να λένε Μαρία, Κώστα, Λιλή, αντί κα, κε,διευθυντή; Και ως γονείς να λένε Νίκο -Άννα, τον παππού, την θεία, ακόμη τη μάνα, τον πατέρα;

Χαρά μας να τσακώνονται στο δρόμο. Κι ανείπωτη η χαρά μας, να σκοτωθούν μετά στο ξύλο. Ποια λοιπόν η διαφορά από τους παπαδάκηδες; Αυτοί για την τηλεθέαση και μείς για τον χαβαλέ. Να τσακωθούν, να σκοτωθούν και μετά σαν παπαδάκηδες να φωνάζουμε, αχ…. όχι, όχι, όχι.

Μας ξάφνιασε η συμπεριφορά του κασιδιάρη, η συμπεριφορά του ομοίου μας.Δεν μας ξαφνιάζει όμως όταν τα παιδιά στο περίπτερο της πλατείας του παιδότοπου του χωριού μου, παίζουν το παιχνίδι με ατελείωτα ευρώ και αλληλοβρίζονται με ακατανόμαστες εκφράσεις. Περνούμε, τ’ ακούμε, βλέπουμε, δίνουμε ευρώ στο παιδί και το αφήνουμε να βρίζει και να χαίρεται την πανδαισία της αλήτικης συμπεριφοράς . Μα και γιατί να μην την χαίρεται, αφού και μεις έτσι δεν κάνουμε, στα γήπεδα κι αλλού;

Μας πειράζει ο κασιδιάρης, αν και με την προοπτική του κασιδιάρη, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Μας ενοχλεί ο φασισμός του κασιδιάρη, αλλά όχι και ο οπτικός, της μουτζούρας και καταστροφής των τοίχων. Τ’ αφήνουμε για την ελευθερία του λόγου και τη δημοκρατία, λέμε….. Ψεύτες και δήθεν είμαστε, αφού το επανωγράψιμο και η μουτζούρα, δεν διαβάζεται. Η ελευθερία και η παγκόσμια διάδοση του λόγου μέσω διαδικτύου δεν μας φτάνει, δεν μας αρκεί; Ως ψεύτες, συνηθίσαμε στην αισχρότητα της αναίσθητης αισθητικής και αφήνουμε τοίχους και μνημεία, μες στην ανείπωτη θλίψη.

Ως κασιδιάρηδες, μιλάμε για ξένους κατακτητές, πως τολμάμε και το λέμε.Εμείς δεν ξεφτιλίζουμε τις εθνικές γιορτές; Tην πόλη, τα μνημεία, εμείς δεν τα καίμε; Πότε κατεβήκαμε να διαμαρτυρηθούμε γι’ αυτά. Το ζωντανό εθνικό μας και παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας, ο Γλέζος, ξεφτιλίζεται από τον καθένα και μεις ως κασιδιάρηδες, δεν μας καίγεται καρφάκι. Ο θέμος αναστασιάδης,τον περιπαίζει στην τηλεόραση, ως ένα χαζό και γεροξεκούτη και σε blog της Ν. Φιλαδέλφειας, ανώνυμοι γράφουν λίβελους γι’ αυτόν. Τι κάνουμε γι’ αυτό;;

Μιλάμε για ξένους κατακτητές, όταν εμείς καθημερινά παραδίδουμε το πνεύμα.Συνεχώς αφαιρούμε από τη λαλιά μας την ελληνική γλώσσα. Ελληνικές λέξεις, ακούγονται πλέον σαν κάτι γραφικό και κωμικό. Έτσι κωμικό κι αστείο, το είδε και η μπίλιω τσουκαλά, που ήταν υποχρεωμένη από τον πρώην διευθυντή της κο Τσανετάκο, να λέει ραδιοθάλαμο και όχι στούντιο, όπως μέχρι το 1981, πρόλαβα να το λέμε στην ΕΡΤ. Το υποσυνείδητο άλλα πλέον μας λέει, κάνουμε τους πατριώτες, αλλά το υποσυνείδητο δεν θέλει την γλώσσα μας, την θεωρεί παρωχημένη. Τυχαίο τα πολυπληθή νεανικά μουσικά συγκροτήματα, που μόνο σε αγγλικούς στίχους μπορούν και θέλουννα εκφράζονται; Τυχαίο που οι επιχειρήσεις, μετονομάζονται και παίρνουν αγγλικά ονόματα, για να μας φαίνονται αρεστές.Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο έγινε Post Bang, το ίδιο και η Εμπορική Τράπεζα. Τυχαίο που στην είσοδο των σπιτιών μας, στα γραφεία μας, γράφουμε Mary Christmas. Τυχαίο που τραγουδάμε στα γενέθλια των παιδιών μας «happy birthday to you»; Τυχαίο που οι μακό φανέλες μας, μόνο αγγλικές εκφράσεις έχουν;

Αλήθεια πόσοι θα δίναμε ελληνική ονομασία, σε επιχείρηση που θα συστήναμε τώρα; ; Έτσι σκέφτηκαν, τα κανάλια και ραδιόφωνά μας με τις εγγλέζικες ονομασίες.Τα παιδιά μας από χρόνια επικοινωνούν στα γκρίκλις. Τα τελευταία χρόνια, επικοινωνούν μόνο με σύμβολα, σαν τους πρωτογόνους. Τι κάνουμε για την ιστορική μας γραφή και γλώσσα και ειδικά οι δάσκαλοι, την παγκόσμια αυτή πολιτιστική κληρονομιά;; Συνκασιδιάρηδες, μπαγιατίλα θεωρούμε την γλώσσα μας και ακόμη να το συνειδητοποιήσουμε, μας αρκεί που κάνουμε τους πατριώτες. Θα πείτε, βλακείες λες. Τότε να πω το παγκοίνως γνωστό, ότι η κατάκτηση ενός λαού, ξεκινά από την αφαίρεση της γλώσσας του, προχωρά στις αξίες και αρχές του και πάει λέγοντας. Σ το σημείο αυτό δεν έχουμε φτάσει συνκασιδιάρηδες; Μας ενοχλεί ο κασιδιάρης αλλά όχι και ο εαυτός μας.

Ξέρω, σκασίλα για τους πολλούς που τα γράφω. Όμως πρέπει να τα γράφω, για να μην λέμε κάποτε, ότι δεν ξέραμε και αρχίσουμε πάλι «δημοκρατικά» και κασιδιαρικά, να χειροδικούμε, μουντζώνουμε, γιαουρτώνουμε, βρίζουμε και πετάμε νερά, όπως τώρα ο κασιδιάρης και κάθε κασιδιάρης εαυτός μας. Η ζωή εκδικείται και δυστυχώς για πολλοστή φορά, πάλι μας εκδικείται.

Φιλικά

Σπύρος Καβακόπουλος