(Με αφορμή συμμετοχή μου σε δενδροφύτευση στην Πάρνηθα)

 

¨Ετσι Αισθάνθηκα

 

Πάρνηθα.

Πρωί Σαββάτου.

Το τσαπί πετάει σπίθες,

η γη αγκομαχά.

Με φοβάται κι αντιστέκεται,

μην είμαι ο νέος βιαστής.

Ανοίγει ο λάκκος,

γονατίζω ευλαβικά.

Γυμνά τα χέρια

βγάζουν χώμα.

Σταγόνες του προσώπου

στο λάκκο πέφτουν μέσα.

Η γη με αναγνωρίζει,

μαλακώνει με θυμάται.

Παιδί,  έπαιζα μαζί της.

Το χώμα, τα γόνατα αγκαλιάζει, τα φιλά.

Μνήμες έρχονται κι πάνε.

Το ελατάκι, το μικρό μου,

δίπλα χαίρεται.

Η ψυχή μου τ’ αγκαλιάζει,

το πιάνει, το χαϊδεύει.

Δακρύζω.

Στη μήτρα γη τ’ αφήνω.

Το σκεπάζω μην κρυώσει,

μόν’ το κλαράκι του έξω αφήνω,

να παίζει με χιόνι και βροχή.