Όχι άλλα Καταστήματα Εστίασης στο Κέντρο της Ν. Φιλαδέλφειας

Στον Κόσμο της Αιθαλομίχλης η Ν. Φιλαδέλφεια

Ως μόνιμος κάτοικος του κέντρου Ν. Φιλαδέλφειας, διαπιστώνω ότι η αιθαλομίχλη  παγιώνεται πλέον ως μόνιμο φαινόμενο ατμοσφαιρικής ρύπανσης. Τις πολύ κρύες ημέρες, αν κοιτάξει κανείς στις λάμπες του δημόσιου φωτισμού, νομίζει ότι βρίσκεται σε ορεινό χωριό, μέσα στην ομίχλη και τις κάπνες. Φαινόμενο άκρως επικίνδυνο για την υγεία. Ωραία η μυρωδιά του καμένου ξύλου, αλλά πολύ βλαβερή για τις αστικές χαράδρες των πολυκατοικιών, των σουβλατζίδικων, των δρόμων με μεγάλη κυκλοφορία, των χώρων που εγκλωβίζονται  ρύποι και δημιουργούν επικίνδυνα κοκτέιλ. Στο χωριό  γραφικό, αλλά στην πόλη μας δυναμίτης για την υγεία των κατοίκων.

Οι επιστήμονες κατέγραψαν υψηλές συγκεντρώσεις αιωρούμενων σωματιδίων,  ακόμα και σε απομακρυσμένες από τον αστικό ιστό περιοχές, όπως Πεντέλη, Μαραθώνας. Τα όρια επικινδυνότητας ξεπερνιούνται πολύ πιο γρήγορα από άλλες χρονιές και ήδη έχει σημάνει συναγερμός σε κυβερνητικό επίπεδο, στον Ιατρικό Σύλλογο και αλλού. Φανταστείτε λοιπόν τι συμβαίνει στο κέντρο της Φιλαδέλφειας, με το πλήθος των καμινάδων από τα σουβλατζίδικα, ταβέρνες και άλλα παρόμοια μαγαζιά. Αξίζει κανείς να δει τους καπνούς που βγάζουν στο περιβάλλον, οι θηριώδεις εξαεριστήρες αυτών των καταστημάτων. Άραγε πόσες ξυλόσομπες ή τζάκια αναλογούν στην κάπνα που βγάζει ένας τέτοιος εξαεριστήρας - μοτέρ. Και τι είδους κάπνας άραγε βγάζουν; Σκεφτήκαμε ποτέ το δηλητηριώδες κοκτέιλ καπνού που εξακοντίζουν στην πόλη μας, μέσα στα ρουθούνια μας;;;; Ένα πυρηνικό αναπνευστικό κοκτέιλ, από καπνούς καρκινογόνων καμένων λιπών,  τηγανόλαδων, αιωρούμενης στάχτης από κάρβουνα και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί. Δείχνει ελκυστικό να μυρίζεις κάπνα από λίπος ψημένης μπριζόλας ή σουβλάκι, όμως στην πραγματικότητα δεν είναι λιγότερο επικίνδυνο από τον καπνό εξάτμισης αυτοκινήτου. Απλά στην πρώτη περίπτωση ο συνειρμός σε πάει στο στομάχι, ενώ στην άλλη, στις ασθένειες του αναπνευστικού. Να σημειωθεί ακόμη, ότι τα αιωρούμενα σωματίδια βρίσκονται σε πολύ μεγαλύτερο αριθμό όταν υπάρχουν διασταυρώσεις δρόμων με μεγάλη κυκλοφορία αυτοκινήτων (λόγω εξατμίσεων, σκόνης φρένων, αναμόχλευσης σκόνης οδοστρωμάτων κλπ). Όλα αυτά συνυπάρχουν στο κέντρο της Ν. Φιλαδέλφειας, μαζί με τις κάπνες από τα κέντρα εστίασης, τα τζάκια και τις ξυλόσομπες. Τα τελευταία λόγω του παραδοσιακού οικισμού και των μικρών κτισμάτων, είναι πολύ πιο εύκολα στην εγκατάσταση, παρά στις πολυκατοικίες της υπόλοιπης Φιλαδέλφειας.

 Δεν προτείνω κλείσιμο καταστημάτων, προτείνω όμως να σταματήσουν να δίδονται κι άλλες άδειες σε  καταστήματα εστίασης. Δεν πρέπει να προστεθεί κι άλλη αιθαλομίχλη στην υπάρχουσα. Και ακόμη να μην δίνονται κίνητρα για την εγκατάσταση επί πλέον καταστημάτων ψυχαγωγίας στην πόλη μας. Ήταν λάθος της αντιπολίτευσης του Δημοτικού Συμβουλίου, που πρότεινε και ψηφίστηκε η μείωση του κόστους ύπαρξης τραπεζοκαθισμάτων, κατά 30%. Το συνεχές ενδιαφέρον για την εγκατάσταση όλο και νέων καταστημάτων διασκέδασης στο κέντρο της Φιλαδέλφειας, δείχνει ότι υπάρχει σημαντική κίνηση και άρα δεν υπάρχει πρόβλημα. Ας μην δίνουμε λοιπόν κίνητρα ρύπανσης και μείωσης ταυτόχρονα των εσόδων του δήμου. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι η ποιότητα ζωής μιας πόλης, είναι αντιστρόφως ανάλογη με τον αριθμό των καταστημάτων που διαθέτει. Η Φιλοθέη,  Νέα Πολιτεία, Παλαιό Ψυχικό κι άλλες καλές περιοχές είναι τυχαίο που δεν επιθυμούν να γίνουν Μπουρνάζι, εμείς γιατί; Εκτός των άλλων η μεγάλη αύξηση των καταστημάτων διασκέδασης φέρνει τις προστασίες, την όχληση, πρόβλημα παρκαρίσματος κλπ. Δεν είναι τυχαίο που φίλοι ήδη οχλούνται το καλοκαίρι από μεγάφωνα γειτονικών καταστημάτων και δεν μπορούν να κάνουν τίποτα.

Όχι λοιπόν άλλα καταστήματα εστίασης, όχι στην δημιουργική καταστροφή, όχι κι άλλη πρόσθετη αιθαλομίχλη.

Επισυνάπτω σχετικές διαδικτυακές διευθύνσεις για τα προβλήματα υγείας από την ύπαρξη της αιθαλομίχλης στην Αθήνα.

http://www.vita.gr/html/ent/234/ent.9234.asp

https://www.youtube.com/watch?v=6u3WeMGyxFM

 

Με αφορμή τα χαστούκια που είχε δώσει ο Κασιδιάρης στην Λ. Καννέλη, είχα γράψει το ακόλουθο άρθρο.

Κασιδιάρηδες δεν είμαστε, προς τι η διαμαρτυρία;;;;

Ως μωρές παρθένες, μας πείραξε η συμπεριφορά του κασιδιάρη.  Μα κασιδιάρηδες δεν είμαστε; Εμείς δεν είμαστε που αφήσαμε την σχολική βία να γίνει μάστιγα; Εμείς δεν παρκάρουμε τα παιδιά, στη βία της τηλεόρασης; Εμείς ως δάσκαλοι, δεν αφήνουμε τους μικρούς μαθητές να λένε Μαρία, Κώστα, Λιλή, αντί κα, κε, διευθυντή; Και  ως γονείς αφήνουμε να λένε Νίκο -Άννα, τον παππού, την θεία, ακόμη τη μάνα, τον πατέρα;

Χαρά μας να τσακώνονται στο δρόμο. Κι ανείπωτη η χαρά μας, να σκοτωθούν μετά στο ξύλο. Ποια λοιπόν η διαφορά από τους παπαδάκηδες; Αυτοί για την τηλεθέαση και μείς για τον χαβαλέ. Να τσακωθούν, να σκοτωθούν και μετά σαν παπαδάκηδες να φωνάζουμε, αχ…. όχι, όχι, όχι.

Μας ξάφνιασε η συμπεριφορά του κασιδιάρη, η συμπεριφορά του ομοίου μας. Δεν μας ξαφνιάζει  όμως όταν τα παιδιά στο περίπτερο της πλατείας του παιδότοπου του χωριού μου,  παίζουν το παιχνίδι με ατελείωτα ευρώ και αλληλοβρίζονται με ακατανόμαστες εκφράσεις. Περνούμε, τ’ ακούμε, βλέπουμε, δίνουμε ευρώ στο παιδί και το αφήνουμε να βρίζει και να χαίρεται την πανδαισία της αλήτικης συμπεριφοράς . Μα και γιατί να μην την χαίρεται,  αφού και μεις έτσι δεν κάνουμε, στα γήπεδα κι αλλού;

 

Μας πειράζει ο κασιδιάρης, ενώ με την προοπτική του κασιδιάρη, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Μας ενοχλεί ο φασισμός του κασιδιάρη, αλλά όχι και ο οπτικός, της μουτζούρας και καταστροφής των τοίχων. Τ’ αφήνουμε για την ελευθερία του λόγου και τη δημοκρατία, "λέμε….".  Ψεύτες και δήθεν είμαστε, αφού το επανωγράψιμο και η μουτζούρα, δεν διαβάζεται. Η ελευθερία και η παγκόσμια διάδοση του λόγου μέσω διαδικτύου δεν μας φτάνει, δεν μας αρκεί; Ως ψεύτες, συνηθίσαμε στην αισχρότητα της αναίσθητης αισθητικής και αφήνουμε τοίχους και  μνημεία, μες στην ανείπωτη θλίψη.

Ως κασιδιάρηδες, μιλάμε για ξένους κατακτητές, πως τολμάμε και το λέμε. Εμείς δεν ξεφτιλίζουμε τις εθνικές γιορτές; Tην πόλη, τα μνημεία, εμείς δεν τα καίμε; Πότε κατεβήκαμε να διαμαρτυρηθούμε γι’ αυτά. Το ζωντανό εθνικό μας  και παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας,  ο Γλέζος,  ξεφτιλίζεται από τον καθένα και μεις ως κασιδιάρηδες, δεν μας καίγεται καρφάκι. Ο θέμος αναστασιάδης, τον περιπαίζει στην τηλεόραση, ως ένα χαζό και γεροξεκούτη και σε blog της Ν. Φιλαδέλφειας, ανώνυμοι γράφουν λίβελους γι’ αυτόν. Τι κάνουμε γι’ αυτό;;

Μιλάμε για ξένους κατακτητές, όταν εμείς καθημερινά παραδίδουμε το πνεύμα. Συνεχώς αφαιρούμε  από τη λαλιά μας την ελληνική γλώσσα. Ελληνικές λέξεις, ακούγονται πλέον σαν κάτι γραφικό και κωμικό. Έτσι κωμικό κι αστείο, το είδε και  η μπίλιω τσουκαλά, που ήταν υποχρεωμένη  από τον πρώην διευθυντή της κο  Τσανετάκο,  να λέει ραδιοθάλαμο και όχι στούντιο, όπως μέχρι το 1981, πρόλαβα να το λέμε στην ΕΡΤ. Το υποσυνείδητο άλλα πλέον μας λέει, κάνουμε τους πατριώτες, ενώ αυτό δεν επιθυμεί την γλώσσα μας, την θεωρεί παρωχημένη. Τυχαίο τα πολυπληθή νεανικά μουσικά συγκροτήματα, που μόνο σε αγγλικούς στίχους μπορούν και θέλουν να εκφράζονται; Τυχαίο που οι επιχειρήσεις, μετονομάζονται και παίρνουν αγγλικά ονόματα, για να μας φαίνονται αρεστές. Το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο έγινε Post Bang, το ίδιο και η Εμπορική Τράπεζα. Τυχαίο που στην είσοδο των σπιτιών μας, στα γραφεία μας, γράφουμε Mary Christmas. Τυχαίο που τραγουδάμε στα γενέθλια των παιδιών μας «happy birthday to you»;  Τυχαίο που οι μακό φανέλες μας, μόνο αγγλικές εκφράσεις έχουν;

Αλήθεια πόσοι θα δίναμε ελληνική ονομασία, σε επιχείρηση που θα συστήναμε τώρα; ; Έτσι σκέφτηκαν, τα κανάλια και ραδιόφωνά μας με τις εγγλέζικες ονομασίες. Τα παιδιά μας από χρόνια επικοινωνούν στα γκρίκλις. Τα  τελευταία χρόνια, επικοινωνούν μόνο με σύμβολα, σαν τους πρωτογόνους. Τι κάνουμε για την ιστορική μας  γραφή και γλώσσα, την παγκόσμια αυτή πολιτιστική κληρονομιά και ειδικά οι δάσκαλοι ;; Συνκασιδιάρηδες...........,  μπαγιατίλα θεωρούμε πλέον την γλώσσα μας και ακόμη να το συνειδητοποιήσουμε, μας αρκεί που κάνουμε τους πατριώτες. Θα πείτε, βλακείες λες. Τότε να πω το παγκοίνως γνωστό,  ότι η κατάκτηση ενός  λαού, ξεκινά από την αφαίρεση της γλώσσας του, προχωρά στις αξίες και αρχές του και πάει λέγοντας. Σ' το σημείο αυτό δεν έχουμε φτάσει συνκασιδιάρηδες; Μας ενοχλεί ο κασιδιάρης αλλά όχι και ο εαυτός μας.

 Ξέρω, σκασίλα για τους πολλούς που τα γράφω. Όμως πρέπει να τα γράφω, για να μην λέμε κάποτε, ότι δεν ξέραμε και αρχίσουμε πάλι «δημοκρατικά» και κασιδιαρικά, να χειροδικούμε,  μουντζώνουμε, γιαουρτώνουμε, βρίζουμε και πετάμε νερά, όπως τώρα ο κασιδιάρης και κάθε κασιδιάρης εαυτός μας. Η ζωή εκδικείται και δυστυχώς για πολλοστή φορά, πάλι μας εκδικείται.

Φιλικά

Σπύρος Καβακόπουλος

 

 

Το αρθράκι που ακολουθεί το έγραψα λίγο μετά τις τελευταίες εθνικές εκλογές του 2013

 

Το θριαμβικό τραγούδι του Έλληνα έπαψε πια να ‘ναι Ελληνικό

Παιάνες  στα αρχαία χρόνια, κλέφτικα τραγούδια το 21, εμβατήρια και τραγούδια της Βέμπο στην γερμανική  κατοχή, τραγούδια του Μ. Θεοδωράκη στη διάρκεια της χούντας. Μια ιστορική συνέχεια μουσικής και γλώσσας, από τον Πίνδαρο μέχρι τον Θεοδωράκη. Θριαμβικά τραγούδια που έδιναν θάρρος και ενθουσίαζαν πριν και μετά από κάποιο επιτυχή αγώνα ή εξέλιξη. Τραγούδια που τώρα πια δεν βγαίνουν  αυθόρμητα από τη ψυχή του Έλληνα, καθώς στέρεψε από αυτά,  αλλά από το νου  κάποιων απαίδευτων, μοντερνιζόντων  και ανευθυνοϋπεύθυνων μουσικά υπευθύνων (ντισκ τζόκεϋ). Χρόνια τώρα οι άνθρωποι αυτοί, λόγω της έλλειψης ουσιαστικής παιδείας, αφαιρούν και ξεπλένουν τα αυτιά μας από κάθε τι μουσικά και γλωσσικά Ελληνικό, διακόπτοντας έτσι μια ιστορική συνέχεια πολιτισμού, χιλιάδων ετών.

Δεν γνωρίζω τι συμβαίνει στις άλλες χώρες, όμως στην δική μας, το θριαμβικό τραγούδι έπαψε πια να είναι Ελληνικό, είναι Εγγλέζικο ή Αμερικάνικο. Πρώτο σοκ το 1987, όταν πήραμε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης.  Εκεί που περίμενα ν’ ακούσω Ελληνικό τραγούδι και να χορέψω απ’ τη χαρά μου, άκουσα Εγγλέζικο. Από το 87 μέχρι και σήμερα, τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, το ξένο τραγούδι ως θριαμβικό, εμπεδώθηκε πλέον στην συνείδηση του Έλληνα.  Χαίρεται και τραγουδά τις νίκες στις μεγάλες οργανώσεις, μόνον με ξένα τραγούδια. Όσο κι αν δυσφορώ, έφτασα και γω να έχω συνηθίσει τα ακούσματα αυτά.

Παρ’ όλη τη συνήθεια, το βράδυ των εκλογών υπέστην και πάλι ένα μουσικά ακουστικό σοκ (φαίνεται ότι πάτος στην ευτέλεια δεν υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα). Μπροστά στα προπύλαια του πανεπιστημίου, αφού τελείωσαν οι ομιλίες, του  Μανώλη Γλέζου και Αλέξη Τσίπρα, ο μουσικά υπεύθυνος της εκδήλωσης για να κορυφώσει τον ενθουσιασμό των ψηφοφόρων, βάζει ένα Εγγλέζικο τραγούδι. Ο σκοπός του επιτυγχάνεται και οι ιαχές του κόσμου μαζί με τα χειροκροτήματα δίνουν την αίσθηση της κορύφωσης. Ο Μ. Γλέζος ως αιώνιος έφηβος, μαζί με τον Αλ. Τσίπρα, χαιρετούν τους ψηφοφόρους ακούγοντας κι αυτοί την εγγλέζικη μουσική, ως κάτι που συνάδει απόλυτα με την συγκέντρωση, φθάνοντας σε ψηλά επίπεδα χαράς, απ’ ότι φάνηκε.

Το περιστατικό δεν το παραθέτω για να μεμφθώ τους κους Γλέζο και Τσίπρα, καθώς το ίδιο θα πρέπει να έχει συμβεί και στις ομιλίες των άλλων πολιτικών αρχηγών. Όμως είναι φοβερό, να κορυφώνεται η χαρά του ανθρώπου που κατέβασε τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, με Εγγλέζικη μουσική και όχι Ελληνική, το ίδιο δε να συμβαίνει και με τους χιλιάδες οπαδούς που ήσαν από κάτω του. Είναι το ίδιο σαν να λέμε στον Μ. Γλέζο, χόρεψε από την χαρά σου όχι με τσάμικο, αλλά με σέικ. Άραγε θα μπορούσε ποτέ αυτός ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης, να τραγουδά στην κατοχή και να παίρνει θάρρος πάνω στο βουνό, με Εγγλέζικά τραγούδια; Σίγουρα όχι. Τι έγινε, πως φθάσαμε ως Έλληνες να εκφράζουμε και να τραγουδάμε τη χαρά μας με ξενόγλωσσα τραγούδια;;; Γιατί διακόπτουμε μια ιστορική συνέχεια πολιτισμού χιλιάδων ετών;;;;

Η γλώσσα μας, ποσοτικά συρρικνώνεται, ποιοτικά ευτελίζεται και η Ελληνική μουσική φοβάμαι ότι σκόπιμα εκφονεύεται, αποσιωπάται και εξοβελίζεται. Πάρτε τηλέφωνο την πρώην υπηρεσία μου, την κρατική ΕΡΤ ΑΕ (τηλ 210.6066000), στην αναμονή δεν θα ακούσετε την ελληνική μουσική που παίζει η ΕΡΑ 2, αλλά την ξένη που παίζει ο ΚΟΣΜΟΣ.

¨Γλώσσα μου γλυκιά μου γλώσσα¨, τραγουδούν οι βορειοηπειρώτες της Άνω Δρόπολης. Ένα εκπληκτικό πολυφωνικό τραγούδι που σε πάει χιλιάδες χρόνια πριν. Οι βορειοηπειρώτες κάτω από την βαρβαρότητα του Χότζα, με τραγούδια σαν κι αυτό, άντεξαν και κράτησαν. Εμείς απλά ξεπλένουμε τη σκέψη μας από κάθε τι ελληνικό, παριστάνοντας τους πατριώτες που δήθεν θίγονται από την Μέρκελ, ενώ στην πραγματικότητα αυτό που μας καίει, είναι το χρήμα.  

Επί τη ευκαιρία, θα πρότεινα ν’ ακούγατε το τραγούδι «Γλώσσα μου γλυκιά μου γλώσσα», για να αντιληφθείτε το βάρος των χιλιάδων χρόνων ιστορίας που κουβαλά . Διεύθυνση : http://www.youtube.com/watch?v=K3aWZY0qD48&feature=youtu.be    Η Ουνέσκο χαρακτήρισε τα πολυφωνικά τραγούδια της Βορ. Ηπείρου, ως μέρος της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Γλώσσα, τραγούδι, χορός, ήθη, έθιμα, αρχές, αξίες, πολιτισμός, αυτά είναι που  χαρακτηρίζουν έναν λαό. Εμείς από τα παραπάνω τι έχουμε αφήσει όρθιο; Ποια  χαρακτηριστικά στοιχεία θα μας προσδώσουν, οι μετά από μας; Μήπως οι εκφονεύσαντες την γλώσσα τους; Οι τραγουδώντες αγγλικά;; Oι χορεύοντες στα σκυλάδικα;; Oι καταστρέφοντες μνημεία;; Oι πελάτες ψηφοφόροι;;; Oι  αγανακτισμένοι που δεν ήξεραν;;; Οι μιζαδορίζοντες & φακελοδίδοντες;;;;;; Οι αυθαιρετούντες;;;; Οι τυφλοί & ελεήμονες;;; Oι ψηφίζοντες το λιγότερο κακόν;;; 

 Οι Κρητικοί τραγουδάνε:

Οι μαντινάδες θέλουσι,

άνθρωπο να κατέχει
και γλώσσα να τις κελαηδεί

και νου να τις ξετρέχει.

 Άραγε ο νεοέλληνας κατέχει όλες αυτές τις ιδιότητες, όταν η γλώσσα του στην κορύφωση της χαράς του, κελαηδεί μόνον στα Αγγλικά;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;  

Φιλικά

Σπύρος Καβακόπουλος

(Με αφορμή συμμετοχή μου σε δενδροφύτευση στην Πάρνηθα)

 

¨Ετσι Αισθάνθηκα

 

Πάρνηθα.

Πρωί Σαββάτου.

Το τσαπί πετάει σπίθες,

η γη αγκομαχά.

Με φοβάται κι αντιστέκεται,

μην είμαι ο νέος βιαστής.

Ανοίγει ο λάκκος,

γονατίζω ευλαβικά.

Γυμνά τα χέρια

βγάζουν χώμα.

Σταγόνες του προσώπου

στο λάκκο πέφτουν μέσα.

Η γη με αναγνωρίζει,

μαλακώνει με θυμάται.

Παιδί,  έπαιζα μαζί της.

Το χώμα, τα γόνατα αγκαλιάζει, τα φιλά.

Μνήμες έρχονται κι πάνε.

Το ελατάκι, το μικρό μου,

δίπλα χαίρεται.

Η ψυχή μου τ’ αγκαλιάζει,

το πιάνει, το χαϊδεύει.

Δακρύζω.

Στη μήτρα γη τ’ αφήνω.

Το σκεπάζω μην κρυώσει,

μόν’ το κλαράκι του έξω αφήνω,

να παίζει με χιόνι και βροχή.

Τα κακώς κείμενα
(Αναρτήθηκε σε blogs και ιστοσελίδες της Ν. Φιλαδέλφειας τον Ιούνιο του 2013)

 

Παλαιότερα εξυπνάκηδες συγγενείς, συνήθως άνδρες, ζητούσαν  από παιδιά προσχολικής ηλικίας να πουν βρισιές. Τα νήπια τις ψεύδιζαν, τις παραποιούσαν και αυτό γινόταν αιτία για να γελάσουν οι μεγάλοι. Ευτυχώς  η βλακώδης αυτή συνήθεια, σπάνια πια συναντάται.

Αφορμή για τη θύμηση αυτή, είναι γιορτή νηπιαγωγείου που παρακολούθησα κάπου στην Αθήνα.  Αγοράκια ντυμένα μάγκες  παρίσταναν τους ρεμπέτες. Κοριτσάκια ντυμένα σαν τραγουδίστριες καταγωγίων, με μακριά κολιέ, τραγουδούσαν μαζί με τα αγόρια, ρεμπέτικα, στίχων κάθε άλλο παρά παιδευτικών. Γονείς, συγγενείς καμάρωναν και έκαναν γούστο τα παιδιά τους ντυμένα όπως ο προπολεμικός υπόκοσμος. Γέλαγαν, χειροκροτούσαν  και τ’ άκουγαν να τραγουδούν στίχους ακατάλληλους για αυτά. Ποια η διαφορά της παλαιότερης βλακώδους συνήθειας, από αυτά που τώρα εκπαιδευτικοί δίδαξαν και έβαλαν τα παιδιά να πουν και να κάνουν;

 Τα ρεμπέτικα είναι ένα από τα μουσικά κοσμήματα που διαθέτουμε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και σχολικά τραγούδια. Τι είδους παιδεία εκλαμβάνει το νήπιο κοριτσάκι που τ’ άκουσα να τραγουδά :

Μου 'φαγες όλα τα δαχτυλίδια
Και κοιμάμαι τώρα,
τώρα στα σανίδια……………..

Ή το αγοράκι

Ένα πιτσιρίκι είναι ξαπλωμένο
μες στα χορταράκια παραπονεμένο.
Θέλει να φουμάρει ένα τσιγαράκι……………..

Σίγουρα τα νήπια, δεν αντιλαμβάνονται και δεν ταυτίζονται με το πρότυπο του αλήτη - ρεμπέτη, «που άρπαξε όλα τα δαχτυλίδια της γυναίκας του», ούτε «του πιτσιρικά που θέλει να φουμάρει». Όμως τα τραγούδια τα έμαθε το παιδί και εκλαμβάνει την ικανοποίηση που έδωσε στους γονείς του. Ικανοποίηση που ως ίχνος μένει στο υποσυνείδητό του .. Αθροιστικά δε με άλλα παρόμοια που εκλαμβάνει καθώς μεγαλώνει όπως π.χ. του «φιλαθλητικού» παλιμβαρβαρισμού, του τηλεοπτικού κρετινισμού, του βανδαλισμού και καταληψιών ιερών  χώρων μάθησης, όλα μαζί οδηγούν στην δημιουργία εντελώς αρνητικών προτύπων. Πρότυπα για τα οποία τελευταία αναρωτιόμαστε πως έγινε και εμφανίστηκαν στη χώρα μας και μάλιστα με χιλιάδες θαυμαστές (βλέπε κασιδιάρης).

Να προσθέσω ακόμη, ότι στη «σχολική γιορτή», δεν μπόρεσα ακόμη να αντιληφθώ τι σχέση είχε με την παιδεία, την αισθητική, την καλλιέργεια, ο χορός των νηπίων κοριτσιών επάνω στα τραπέζια κουνώντας σεξτιστικά τα οπίσθιά τους  στα αγοράκια που καθόντουσαν από κάτω. Να σημειωθεί ότι επειδή δεν έφταναν, οι ίδιες οι νηπιαγωγοί τα ανέβαζαν στα τραπέζια.

Η γιορτή στο τέλος της σχολικής χρονιάς, είναι ένα μικρό δείγμα δουλειάς, επίδειξη της παιδείας που  παρείχε το σχολείο στους μαθητές τους (γι αυτό και κάποτε λεγόντουσαν επιδείξεις).  Μέσα από τις γιορτές, οι γονείς καμαρώνουν και χαίρονται τα παιδιά τους ακούγοντάς τα να τους λένε αυτά που έμαθαν. Πολύ φοβάμαι όμως, ότι κάποιοι εκπαιδευτικοί τα ‘χουν μπερδέψει. Θεωρούν ότι στις γιορτές αυτές, προέχει η ψυχαγωγία των γονέων και μάλιστα όχι αυτή που μπορεί να προέλθει από ένα ποίημα, θεατρικό, χορευτικό ή κάτι άλλο με κάποια αισθητική, αλλά από βλακώδεις μιμήσεις και ακατάλληλα τραγούδια, σαν τις βρισιές που ζητούσαν οι συγγενείς παλαιότερα να πουν τα νήπια, για να γελάσουν.

Θέλω να πιστεύω ότι τέτοιου είδους σχολικές γιορτές σπανίζουν και οι συγκεκριμένοι εκπαιδευτικοί θέλοντας να πρωτοτυπήσουν, προχώρησαν σ΄ αυτό το λάθος. Όμως πως το  απολάμβαναν και το χαιρόντουσαν γονείς, συγγενείς και φίλοι;;;;

Το όλο θέαμα με στεναχώρησε, όμως η θλίψη και απογοήτευση μου που προήλθε από τους ίδιους τους γονείς, ήταν απέραντη. Διαπίστωσα ότι δεν αντιλαμβάνονται την εκπαιδευτική και πολιτιστική  παρακμή. Τα βλέπουν όλα φυσιολογικά και μεσ’ στο πλαίσιο της παιδείας που πρέπει να παρέχεται στο παιδί τους. Σίγουρα δεν αποτελούν εξαίρεση, αλλά μέρος της συντριπτικής πλειοψηφίας των γονέων της χώρας μας. Είναι απίστευτο τελικά,  πόση τυφλότητα παράγει η παρακμή μας. Το «μπάχαλο»  της παιδείας μας εδραιώθηκε σε εκπαιδευτικούς, γονείς, πολίτες - πελάτες και θεωρείται πια ως αυτονόητο «κεκτημένο» που μάλιστα δεν πρέπει ν’ αλλάξει.