Τόσο λιτά, μα τόσο ωραία.

 Σεπτέμβρης μήνας. Κάπου στον Μαλιακό. Ακόμα λίγες διακοπές.  

Νύχτα στο τροχόσπιτο.  Η υγρασία δεν επιτρέπει άλλο το έξω. Απ’ το παράθυρο τ’ αστέρια και τ’ απέναντι φώτα του κόλπου. Κασσιόπη, Μεγάλη Άρκτος, Καραβόμυλος, Στυλίδα, εθνική.

Σήμερα οι οσμές της νύχτας αλλάξανε. Η αύρα της θάλασσας, έδωσε τη θέση της στο μεσόγειο αεράκι και μυρωδιές της υγρής νοτισμένης γης, ποτίζουν τα ρουθούνια.

Οι λιγοστοί στην περιοχή ανθρώπινοι ήχοι, κάναν της δουλειά τους και αύριο πάλι απ’ την αρχή. Σειρά ν’ ακουσθεί ο φλοίσβος και η ορχήστρα της διπλανής οργιώδους βλάστησης. Τριζόνια, κούκοι, γκιώνηδες, κουκουβάγιες, παίζουν τη συμφωνία της νύχτας. Ο σκύλος από μακριά, αλυχτά για τους δικούς του λόγους, ίσως γιατί δεν βρίσκεται κοντά τους. Ήχοι αποφόρτισης συναισθημάτων, που κάνουν να ‘ρχεται γλυκά ο ύπνος. Δίχως τηλεόραση, δίχως μηχανισμούς ψυγείων,  αυτοκινήτων, κλιματιστικών, δίχως τη βουή της αναίσθητης πόλης.

Την άλλη μέρα, τα κοκόρια της περιοχής (υπάρχουν ακόμη κοτέτσια εδώ), αναλαμβάνουν το ξύπνημα. Στην αρχή λαλούν δειλά, ίσα να καθαρίσει η φωνή τους και στo κατόπιν  συναγωνίζονται ποιο θα φωνάξει περισσότερο. Θυμάμαι ερώτημα, που είχα από παιδί και συνεχίζει να μένει αναπάντητο. Γιατί τα κοκόρια λαλούν το ένα μετά το άλλο και μόλις ολοκληρώσει και το τελευταίο, αρχίζουν πάλι απ’ την αρχή, με την ίδια πάντα συγκεκριμένη σειρά, ακόμη κι όταν απέχουν εκατοντάδες μέτρα, όπως εδώ;

Και ύστερα πρωί. Θ’ ανοίξω την πόρτα του τροχόσπιτου και ξυπόλητος θα πατήσω τη γη. Θέλω να τη νοιώσω μέσα στη δρόσο, να με νοιώσει κι αυτή κι ύστερα ν’ ακολουθήσουμε τους δρόμους μας.

Εκπληκτικό περιβάλλον, που γρήγορα γίνεσαι μύστης του, απενεργοποιώντας τους  μηχανισμούς άμυνας των αισθήσεων.  Τώρα ακούω, βλέπω, οσμίζομαι κι αισθάνομαι το άγγιγμα της φύσης. Καθάρισε η σκέψη.

Ηρέμισε κι η φύση, ηρέμισε κι ο νους.
Καληνύχτα σας
Κοιμάμαι……………………………….

Σπύρος Καβακόπουλος