Μαιευτήριο και καταγγελίες, μια παράταιρη σχέση

Αν έχεις παραδώσει την ψυχή και την σκέψη, τότε είναι από αστείο έως και τραγικό, να καταγγέλλεις και να μιλάς για αφελληνισμούς, φασισμούς ιμπεριαλισμούς, καπιταλισμούς, κουμμουνισμούς, κλπ. Αυτά σκέπτομαι κάθε φορά που διαβάζω, να καταγγέλλουν οι μισοί περίπου έλληνες, τους άλλους μισούς.  Μισοί που εναλλάσσουν τις αντιφατικές τους καταγγελίες και ρόλους κατά το δοκούν και το θυμικό.  Αν δε δεις πίσω από τις «καταγγελίες – φανφάρες»,  διαπιστώνεις μάλλον αποδοχή των όσων καταγγέλλουν και διαμαρτύρονται. Να μερικές αποδείξεις.  Προοδευτικοί δημοκράτες, ζωγραφίζουν ελεεινά, γράφουν συνθήματα και καταγγέλλουν, σε πέτρινους τοίχους και αρτιφισιέλ (λαμπρά δείγματα παλαιότερης και μοντέρνας αρχιτεκτονικής), αγωνιζόμενοι λέει, για τον πολιτισμό και την δημοκρατία.  Ελληναράδες, χωρίς ευγένεια ψυχής - ιδιαιτερότητα του αρχαίου κάλους -  προασπίζονται την Ελλάδα καταγγέλλοντας με μπουνιές, τσαμπουκά και μαγκιές. Μουσικά συγκροτήματα με εγγλέζικα ονόματα,  συμμετέχουν σε συναυλίες καταγγέλλοντας τους ιμπεριαλιστές, όταν και μόνο η επιλογή του αγγλικού ονόματος, δείχνει την μέγιστη αποδοχή ελέγχου της σκέψης των από αυτούς. Καταγγέλλουν – καταγγέλλουν, χωρίς ποτέ να προσπαθήσουν να διορθώσουν τα παρόμοια δικά τους. Πολλά λυπηρά και τραγικά, πίσω από τις λέξεις, τα γράμματα, τα δήθεν. 

Αφορμή για τα σημερινά γραφόμενα, πρόσφατη επίσκεψή μου σε μαιευτήριο.

Παράξενο θα μου πείτε. Τι σχέση έχει το μαιευτήριο με τις πολιτικές καταγγελίες; Έχει θα σας πω, καθώς διαπιστώνω ότι εκεί βρίσκεται μία από τις αφετηρίες από την οποία ξεκινά, σειρά λάθος ενεργειών, που οδηγούν στην αλλοτρίωση της σκέψης και της ψυχής του αυριανού Έλληνα. Του Έλληνα που θα διαμαρτύρεται και θα καταγγέλλει χωρίς περίσκεψη και αιδώ. Διαδικασίες που όμως δεν θεωρώ συνειδητές, αλλά φραγκισμούς, με τραγικά αποτελέσματα.

Η αλλοτρίωση του κατοίκου αυτής της χώρας, ξεκινά  από το πρώτο λεπτό της γέννησής του. Το ελληνάκι ανοίγοντας τα μάτια του, υφίσταται ένα σιωπηλό πολιτιστικό ιμπεριαλισμό. Τραγούδια, γλώσσα, αρχές, αξίες, συνήθειες, ήθη και έθιμα και οτιδήποτε άλλο, που αφορά την δική του πολιτιστική κληρονομιά, θα πρέπει να βιασθούν μετά μανίας και να αλλάξουν. Το νεογέννητο στην αγκαλιά της μάνας του, τα πρώτα που θα δει και θα καταγράψει για πάντα στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου του, δεν είναι μόνον η μητέρα του, αλλά και οι αγγλικούρες που είναι γραμμένες πάνω στα διάφορα δώρα, φίλων και γνωστών. «It’ s a boy» ή «it’ s a girl» γράφουν τα μπαλόνια (κοιτάξτε τις σχετικές φωτογραφίες) και  μόνον αγγλικές λέξεις και φράσεις, υπάρχουν στα ρούχα  που  θα πρωτοφορέσει. Σιγά θα πείτε, ότι μ’ αυτά το παιδί θα επηρεαστεί. Σίγουρα όχι, όμως είναι το πρώτο βήμα για την πολιτιστική του κατάκτηση και την άλωση της «σκέψης  - χώρας του». Τα επόμενα βηματάκια θα τα κάνει παρκαρισμένο στην τηλεόραση,  με το 87% από τις προβαλλόμενες ταινίες να είναι αμερικανικής προέλευσης. Έτσι π.χ. στα γενέθλιά του οι γονείς του και αυτό, ως αλλοτριωμένα ήδη άτομα, θα τραγουδούν με καμάρι το αγγλικό «Happy birthday to you» αντί του «Να ζήσης …..και χρόνια πολλά». Τα μεθεπόμενα βήματα παιδικά και εφηβικά, γίνονται ακόμα πιο επικίνδυνα, όταν τα Ελληνάκια, πριν από την ηλικία των 18 ετών, θα καθίσουν 24.000 ώρες μπροστά στην υποπαιδεία της τηλεόρασης (Τ, Φωτόπουλος - Η νέα διεθνής Τάξη και η Ελλάδα). Όπως αναφέρει ο Τ. Φωτόπουλος, τα Ελληνόπουλα καταναλώνουν διπλάσιο χρόνο για την απόλαυση των προϊόντων της αμερικανικής υποκουλτούρας, από όσο χρόνο καταναλώνουν στα σχολειά τους την ίδια περίοδο της ζωής τους. Και έτσι θα δείτε ότι τους αρέσει να εκφράζονται μαζί με τους γονείς τους, περισσότερο στα αγγλικά παρά στα ελληνικά. Να ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τα σπίτια τα Χριστούγεννα βρίθουν από διάφορες αγγλικούρες όπως το «Mary Christmas» αντί το «Καλά Χριστούγεννα». Δεν είναι ακόμη τυχαίο, ότι οι νέοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, επικοινωνούν στα γκρίκλις καταργώντας την ιστορική μας γραφή, την παγκόσμια αυτή πολιτιστική κληρονομιά. Και το ακόμη χειρότερο είναι ότι, όταν τα συμβουλεύεις να μην γράφουν με τον τρόπο αυτό, σε θεωρούν γραφικό. Οι νέοι αυτοί  στη συνέχεια θα γίνουν ελληναράδες, πατριώτες, προοδευτικοί, δημοκρατικοί, αναρχικοί που στο «μέλλον – τώρα», θα καταγγέλλουν αυτά, που ουσιαστικά προασπίζονται με τον τρόπο ζωής τους.  

Να ακόμη μερικά παραδείγματα αλλοτρίωσης: «Face Painting» και όχι «Ζωγραφική Προσώπου»,  γράφουν στις αφίσες τους οι πολιτιστικοί φορείς που απευθύνονται σε παιδιά και κανείς δεν μιλά. Νέο ραδιοφωνικό σταθμό με ξένα τραγούδια σύστησε η ΕΡΤ ΑΕ πριν λίγα χρόνια, χωρίς καμία οικονομική ευχέρεια και κανείς δεν μιλά.  Ελληνικές ονομασίες επιχειρήσεων, αλλάζουν σε αγγλικές, γιατί έτσι μόνον γίνονται αρεστές στους Έλληνες και κανείς δεν μιλά. Καμιά πλέον ελληνική ονομασία δεν υπάρχει σε τηλεοπτικό σταθμό και κανείς δεν μιλά. «We are the champion»  τραγουδάμε στα αγγλικά όταν γινόμαστε πρωταθλητές, γιατί έτσι μας βγαίνει, έτσι το αισθανόμαστε και κανείς δεν μιλά. Και πως τελικά να μιλήσει κανείς, όταν σαν ξένος γεννήθηκε σ’ αυτόν τον τόπο;

Υπάρχει έλλειψη γονικής παιδείας. Ψευτο-δεξιοί, ψευτο-αριστεροί, ψευτο-ιδεολόγοι γονείς, ψήφιζαν και ψηφίζουν ξεπουλώντας το τομάρι τους, δήθεν ότι το κάνουν για την πατρίδα, το παιδί τους. Φτιάξαμε και φτιάχνουμε ανθρώπους, χωρίς να τους  καλλιεργηθεί  η κριτική δύναμη, ώστε να εντοπίζουνε το πρόβλημα και να το λύνουνε. Τους μάθαμε να καταγγέλλουν και να κατηγορούν τον διπλανό τους, χωρίς σύνεση και αυτοκριτική.
«Ψυχές μαραγκιασμένες από δημόσιες αμαρτίες» κατά Σεφέρη.

Φιλικά

Σπύρος Καβακόπουλος