Περί ατομικής ευθύνης

Φίλη άνεργη, θα παρακολουθήσει για έκτη φορά,το ίδιο επιδοτούμενο σεμινάριο υπολογιστών (θα πάρει για πολλοστή φορά 500Ε περίπου, για το ίδιο σεμινάριο).

Το γεγονός αυτό, μ’ έκανε να θυμηθώ ένα άλλο, του 1989. Μπορεί να μην συνδέεται άμεσα με το πρώτο, δείχνει όμως πως γίνεται ο καθένας, ακόμη και τώρα με την κρίση, να κοροϊδεύει και να παρακολουθεί επιδοτούμενα σεμινάρια, που έχει παρακολουθήσει για πολλοστή φορά.

Το1989 στην ΔΕΚΟ που εργαζόμουνα, έφερα τον οικιακό μου υπολογιστή, για να μπορώ να εξυπηρετούμαι καλύτερα και διότι η υπηρεσία είχε άγνοια της αξίας των υπολογιστών. Τότε λοιπόν, πρότεινα στις δύο γραμματείς της διεύθυνσης, να τους δείξω την χρήση, ώστε να εξυπηρετούνται κι αυτές, όταν δεν τον χρησιμοποιούσα. Αυτές αντιδράσανε και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μου‘πανε, «με διαβόλους και τριβόλους δεν θέλουμε να ασχολούμαστε». Η αλήθεια είναι, ότι η αντίδραση ήταν γενικότερη και γι αυτό η υπηρεσία αντί ν’ αγοράσει υπολογιστές, αγόρασε και πάλι διακόσιες υπερσύγχρονες πανάκριβες γραφομηχανές, που κοστίζανε περισσότερο από τους υπολογιστές. Θυμάμαι ότι δεν υπήρξε καμία αντίδραση για την αγορά αυτή, όλους του βόλευε. Είχαν μάθει την γραφομηχανή κι αυτή ήταν ο θεός τους. Τελικά για να μην τα πολυλογώ, μετά από δώδεκα χρόνια το2001, η μία γραμματέας επέτρεψε να μπει στο γραφείο της υπολογιστής, η δε άλλη ποτέ δεν τον έβαλε και πήρε σύνταξη χωρίς ποτέ να μάθει πόσο θα εξυπηρετούσε την ίδια και την παραγωγικότητα της διεύθυνσης.

Τώρα γιατί αναφέρω το γεγονός αυτό και πως συνδέεται με το πρώτο.

Υπενθυμίζω ότι η φίλη μου και γενικά ο καθένας, μπορεί να παρακολουθεί για πολλοστή φορά το ίδιο σεμινάριο και να παίρνει 500 Ε στο καθένα.

Πως θα απαγορευόταν λοιπόν να παρακολουθεί κάποιος το ίδιο σεμινάριο, ώστε να μην χαραμίζονται τα χρήματα που δίνουν οι ευρωπαίοι για τους ανέργους;; Η λύση πολύ απλή. Να γίνει μία βάση δεδομένων στον ΟΑΕΔ και σ’ αυτήν όλοι οι φορείς να καταθέτουν τα ονόματα των εκπαιδευομένων. Έτσι κάθε φορά που κάποιος θέλει να παρακολουθήσει το ίδιο σεμινάριο, η βάση δεδομένων θα του απαγορεύει την καταγραφή στο σύστημα.

Όμως αυτήν την πάρα πολύ απλή διαδικασία ποιος την εμποδίζει; Μήπως κάποια γραμματέας που δεν επιθυμεί να ασχολείται «με τους διαβόλους και τριβόλους των υπολογιστών»;; Μήπως κάποιος αγανακτισμένος και αραχνιασμένος υπάλληλος που βαριέται να κουνήσει το δαχτυλάκι του και να κάνει την πρόταση;; Και μήπως, ο υπάλληλος που θα ήθελε να ασχοληθεί και έχει το κέφι γι αυτό, οι άλλοι δεν του το επιτρέπουν και τον κάνουν να αισθάνεται ψώνιο,γραφικό και προβληματικό;;;

Αλλά και οι φορείς που οργανώνουν τα σεμινάρια, τοπική αυτοδιοίκηση κλπ, τι κάνουν,ώστε να μην πετιούνται χρήματα, τώρα ειδικά με την κρίση;;; Είπαν ποτέ τίποτα στον ΟΑΕΔ, διαμαρτυρήθηκαν;;;; Και ποιοι αποτελούν την τοπική αυτοδιοίκηση;; Εμείς και ο καθένας μας δεν ψηφίζει τους διοικούντες ;;; Οι υπάλληλοι εκεί δεν τα βλέπουν, γιατί δεν κάνουν τίποτα, γιατί δεν διαμαρτύρονται για τα χαμένα χρήματα;;; Από τον Σεπτέμβρη θα ξεκινήσει νέα φουρνιά σεμιναρίων για ανέργους από την τοπική αυτοδιοίκηση και άλλους φορείς, σίγουρα τα χρήματα θα πάνε χαμένα.Ανίκανοι όλοι. Αλήθεια θα γίνει πρώτα έρευνα αγοράς για τι είδους σεμινάρια πρέπει να γίνουν;; Θα ερευνήσουν πρώτα τις ανάγκες τις αγοράς και των ανέργων,ώστε μετά να βρουν ποια σεμινάρια θα πρέπει να οργανωθούν;;; Σας πληροφορώ τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα γίνει. Και είμαι σίγουρος γι’ αυτό, γιατί τους προβληματισμούς αυτούς, προσπάθησα να τους συζητήσω με άνθρωπο της τοπικής αυτοδιοίκησης και όταν του τα’ λεγα, μ’ έβλεπε σαν ήμουν από άλλο πλανήτη.

Φίλοι μου, παραφράζοντας τη ρήση του Κένεντυ θα έλεγα:

«Καλή η αγανάκτηση, αλλά όταν κατηγορούμε τους Ευρωπαίους για τα δανεικά, πρώτα πρέπει να ρωτάμε τον εαυτό μας, πως τα διαχειρίζεται τα δανεικά αυτά.

Φιλικά και αγανακτισμένος με τους εαυτούς μας

Σπύρος Καβακόπουλος